นี่คงเป็นเรื่องเกือบสุดท้ายแล้วมั้งจากบรรดาเรื่องของกินที่ดองมา....คราวนี้มาพร้อมกัน2ร้าน เนื่องจากทั้ง2ร้านมีอะไรที่เหมือนๆกันคือ

1.เป็นร้านที่อยู่ในซอก ในหลืบ ไม่มีป้ายบอกก็หาไม่เจอ

2.เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นเหมือนกัน

3.เป็นร้านที่ไม่ได้อยู่ชั้นล่าง แต่อยู่ชั้นบนๆ

4.เป็นร้านที่มีที่มาจาก บลอคเพื่อบุฟ เฮ~~~~~

และ 5.เป็นร้านที่ดองไว้ได้ที่แล้วเลยเอามาลง (สรุป เป็นเพราะความขี้เกียจส่วนตัวล้วนๆ)

เมื่อนับได้5เหตุผล ก็เลยเอามาลงดีกว่า ก่อนลืมบรรยากาศตอนไปกิน แค่นี้ก็ลืมไปกว่าครึ่งแล้ว.....

เริ่มแรก ร้าน(อดีตทางเข้าเกม)Biohazardแห่งถนนข้าวสาร หรือ ชื่ออย่างเป็นทางการว่า Sakura นั่นเอง

แปะๆ ทางเข้า  ที่ถ่ายตอนกินเสร็จแล้ว 

  

ปัจจุบันทางเข้าได้ดูดีขึ้น ไม่สยองขวัญเหมือนเช่นแต่ก่อน

ในการมาครั้งนี้ได้มีผู้ที่แสวงหาในความอร่อยถึง10ชีวิตด้วยกัน เพราะฉะนั้น รูปของกินจะเยอะมากกกกก  และเอนทรีนี้ควบ2ร้าน ดังนั้น รูปจะเยอะ x 2 ระวังพยาธิในท้องเรียกหาอะไรกินล่ะ

เริ่มจากเครื่องดื่มเย็นๆ ชา

เทมปุระรวม ในจานนี้มีทั้งหอมใหญ่ แครอท พริกหวาน กุ้ง

ปอเปี๊ยะทอด

 

กุ้งล่ะ กุ้ง

ต่อไปนี้จะเป็นการสาดรูปอาหารหลัก สาดจริงๆไร้ซึ่งคำบรรยาย เนื่องจากลืมหมดแล้วว่าอะไรเป็นอะไร   แต่ตอนอาหารมานี่อย่างขำ บรรดาผู้ที่มีอาวุธเป็นกล้อง(ไม่ว่าจะกล้องอะไรก็ตาม ขอให้ถ่ายได้เป็นพอ..)ต่างแห่แหนเข้ามายังกะซอมบี้ในเกม......

Omu Rice อาหารหลักเพียงอย่างเดียวที่จำได้ เพราะเป็นของเราเอง

เนื่องจากเป็นของเรา เลยมีเวลาแหวกไส้ในได้โดยไม่ต้องเกรงใจใคร

อาหารหลักอย่างสุดท้ายของร้านนี้

ป้ายห้ามสูบบุหรี่3ภาษา (ไม่นับอังกฤษเพราะเห็นทุกที่) ญี่ปุ่น เกาหลี ฝรั่งเศส  ร้านนี้นอกจากญี่ปุ่นเข้ามาแล้ว ฝรั่งเศสกับเกาหลีก็เข้าด้วยสินะ

ถัดไปเป็นร้านคาเฟ่ญี่ปุ่น "Rice" ร้านนี้จะอยู่แถวๆสยามซอย4

ว่าแล้วก็ขอแปะร้านใกล้เคียงแถวนั้นหน่อย เผื่อเป็นจุดสังเกตสำหรับผู้ที่เดินสยามไม่บ่อยนัก (เราก็เป็น1ในนั้น มาทีก็เป็นทางผ่านไปCWP = = ) จะช่วยได้มั้ยนะ?

บรรดาร้านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามร้านเป้าหมาย

ร้านอยู่ฝั่งที่เรายืนถ่ายนี่แหละ

ร้านอยู่ชั้น2นะ นี่ถ่ายตอนกินเสร็จแล้ว

"มาเหนื่อยๆรับเครื่องดื่มอะไรเย็นๆทานก่อนมั้ยครับ" นี่คือคำพูดของบริกรหนุ่มที่ถามลูกค้าโต๊ะอื่น ให้ความรู้สึกดีจังแฮะ

สั่งอาหารเสร็จก็นั่งถ่ายอะไรเรื่อยเปื่อยในร้าน

มาละ คัตสึด้ง

โทริมิโสะด้ง อร่อยดี ไม่เผ็ดเกินไป อยู่ในระดับที่คนไม่ทานเผ็ดทานได้ (เรานี่แหละ)

เครื่องเคียง รู้สึกจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

และร้านนี้ก็มีรอบ2ในเวลาไล่เลี่ยกัน ก็เลยเอามาแปะต่อ

บูตะโชกะด้ง

โทริเทริด้ง 

เครื่องเคียงอีกอย่าง คราวนี้เป็นแตงกวาดอง แครอทดอง

"ทำไมทานไม่หมดล่ะครับ" นี่ก็เป็นคำพูดของบริกรที่พูดกับลูกค้าโต๊ะอื่นเช่นกัน.....ให้ความรู้สึกเป็นคาเฟ่ดีจัง บรรยากาศสบายๆดี 

และนี่คือ.....ของหวาน.....พุดดิ้งคัสตาร์ด

ก็หมดไปสำหรับร้านในซอกหลืบ ถ้ามีโอกาส ก็จะไปกินอีก~~~

อัพไปทรมานไป ท้องร้องตลอดเวลา  ช่วงนี้ทานอะไรไม่ค่อยได้เล้ย ชะตากรรมหลังผ่าฟันนี่ทรมานยิ่งนัก....

==========

FAQ ปิดรับวันที่5นี้น่อ ใครจะถามอะไรก็ถามมาได้เลยนะ โดนไล่จี้ยิกๆๆๆว่าเมื่อไหร่จะตอบ.....คงEntryหน้าเนี่ยแหละ  

ฟิตจัด อัพบลอคติดกัน เนื่องจากเบียดเบียนเวลาราชการมาแอบอัพบลอค......ก็คนมันว่างนี่นา..... 

เห็นชื่อเอนทรีแล้วอย่าพึ่งเข้าใจผิดล่ะว่าเจ้าของBlogไปทำอะไรกับร้านคิซาฮาชิมาตลอด1ปี   เพียงแต่ร้านนี้ได้มีโอกาสไปกินครั้งที่2 จากที่ไปกิน ครั้งแรก หลังงาน Comicon Roadครั้งที่2 เลิก  และมาครั้งนี้ ก็ไปทานกันหลังงาน Сomicon Roadครั้งที่3 พร้อมด้วยลูกทัวร์ที่หน้าเดิมๆและมีหน้าใหม่โผล่เข้ามา  นับระยะห่างจากที่ไปร้านนี้ครั้งแรกก็เป็นเวลาประมาณ1ปีพอดี

มาอัพร้านเดิมรอบ2แบบนี้ มันก็ต้องมีอะไรเพิ่มมาบ้างล่ะ จากที่ครั้งแรกรูสึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป มาคราวนี้ก็เลยปฏิบัติการ "หาชิ้นส่วน(ของอาหาร)ที่หายไป" โลด.....

ว่าแล้วก็แปะรูปซะหน่อย

ร้านนี้จะอยู่ในซอยคาร์ฟูร์พระรามสี่ หรือจะมาทางซอยสุขุมวิท26ก็ได้ แต่เราเข้ามาทางพระรามสี่น่ะ

พอเข้าซอยมาแล้วขับตรงไปเรื่อยๆก็จะเจอป้ายร้านอาหารเกาหลีอยู่ทางขวามือ

เมื่อเจอแล้วก็หมายความว่ามาถูกทางแล้ว ร้านมันก็อยู่ข้างๆร้านอาหารเกาหลีแหละ 

บริเวณหน้าร้าน ตรงที่ต้นไม้บังๆน่ะ ชื่อร้านอาหารเกาหลีเด่นกว่าร้านเป้าหมายซะอีก

บริเวณถนนตัดใหม่เมื่อเข้าซอยที่เลยคาร์ฟูร์มานิดๆ 

กะทะที่รออะไรบางอย่างมาให้ละเลง

อาวุธพร้อม!!!

แล้วอาหารอย่างแรกก็มา  โอโคโนมิยากิ....เอ่อ...จำไส้ไม่ได้ 

เอาเป็นว่าถ้าบอกทางร้านไปว่าจะทำเอง เขาจะให้ส่วนผสมมาละเลงเองก็แล้วกัน

ดูกันชัดๆก่อนสิ่งเหล่านี้จะแปลงร่าง

 

อาวุธอีกชิ้นพร้อม!!!

 

ระหว่างรอให้ส่วนผสมคลุกเคล้ากันได้ที่ ก็มาถ่ายอะไรเรื่อยเปื่อย

 

เหล่าเครื่องปรุงรสทั้งหลาย

 

พอทุกอย่างคลุกเคล้ากันได้ที่แล้วก็เอามาละเลงบนกะทะซะ!!!

 

พยายามจัดทรงให้กลมๆ ตามพื้นฐานลักษณะของโอโคโนมิยากิ(ช่วยดูให้กลมหน่อยเถอะ...)

รอซักพักก็พลิก ตรงนี้ต้องระวังอย่าให้เละ

ระหว่างรออีกด้านสุกก็จัดการละเลงหน้าให้สวยงามเพราะเวลามันจะพอดีกัน ละเลงหน้าเสร็จก็สุกพอดี

ละเลงเสร็จก็ตัดแบ่งให้ผู้หิวโหยทั้งหลาย คราวนี้ไปกัน6คน แบ่งยากพอดู

แต่เดี๋ยวก่อน!!!!!!!!!!

ลืมบอกไปว่าการทำที่ดีนั้น ก่อนทำต้องชะโลมน้ำมันให้ทั่วซะก่อน  ตอนทำรอบแรก...ลืมสนิท

 

 แล้วก็มาชิ้นที่ 2 เปลี่ยนเป็นแบบเหลี่ยมๆกันบ้าง

จริงเราว่ามันก็ทำเป็นทรงอะไรก็ได้แหละ กินได้เป็นพอ แต่โดยทั่วไปจะทำทรงกลมกันมากกว่า

แล้วก็ได้เวลาพลิก

สวยงามมาก

นี่เรากำลังทำโอโคโนมิยากิกันอยู่นะคะ อย่าพึ่งนึกว่าเป็นไข่เจียว

เพิ่มจากตอนทำชิ้นแรก นั่นคือทาซอสก่อนละเลงพวกของป่นๆ!!!!! (พูดง่ายๆก็คือ ตอนครั้งแรกลืมทาซอสน่ะ) 

แล้วก็โรยพวกของป่น ปลาป่น ผัดป่น

แล้วก็แต่งหน้าด้วยมายองเนส

แล้วก็ตัดแบ่ง แจกจ่ายให้ทั่ว เป็นอันเสร็จพิธี

 

แค่โอโคโนมิยากิชิ้นเล็กๆ2ชิ้นแถมซอยถี่ยิบ คิดหรือว่าจะพอยาไส้??

ไม่มีทางซะละ!!!!!

เมื่อคิดได้ดังนี้ จึงสั่ง "มอนจะยากิ" หรือมีอีกชื่อซึ่งฟังดูแล้วความน่ากินลดฮวบก็คือ "อ้วกเด็ก" 

ก็คลุกๆให้เข้ากันเหมือนตอนทำโอโคแหละแล้วก็มาผัดๆ

ระหว่างรอ ก็ถ่ายอาวุธอีกอย่างจากที่เมื่อตอนมาครั้งแรกลืม นั่นก็คือ

"ตะหลิวจิ๋ว" เอาไว้แซะมอนจะที่ทำเสร็จแล้ว

ก็ยังผัดต่อไป....

มอนจะ จะทำยากกว่าโอโคตรงที่ต้องทำให้เป็นวงกลมและอุดช่องว่างโดยรอบให้หมด เว้นที่ตรงกลางเอาไว้

ยุ่งยากชะมัด....

เมื่อแน่ใจว่าอุดรูรั่วเรียบร้อยแล้วก็จะได้ออกมาแบบนี้

โกยๆส่วนที่เหลือมาแปะรูอีกทีเพื่อความแน่ใจ

 

 นี่แหละสาเหตุหนึ่งที่ต้องเว้นช่องไว้ตรงกลาง เพื่อเอามาใส่น้ำที่นอนรออยู่ก้นถ้วยของส่วนผสม

เทล่ะน้าา

เขื่อนแตก!!!!!!!!!!!!!!!!!

วิธีทำที่ดีเขื่อนต้องไม่แตกนะ

แค่เขื่อนแตก ไม่ทำให้ความอยากอาหารลดลงหรอก....

แล้วก็รอจนสุกได้ที่พร้อมกิน

 

สุกแบบนี้ แล้วก็เอาตะหลิวจิ๋วมาแซะ :D

ไม่ได้ถ่ายตอนแซะ กลัวหมด เห็นมีแต่คนจู่โจม เอิ๊ก~

====================

แถมๆ 

 ให้ทายว่าเราละเลงเป็นใคร เป็นชื่อตัวละครที่เราชอบมากที่สุด

เจ้าของเสียงเคยพากษ์ตัวละครที่มีลูกแล้ว

ตอนละเลงนี่อย่างรีบ เวลาจะหมดแล้ว มีกรุ๊ปอื่นต่อคิวอยู่

(คือมีจองไว้ทุ่มนึง พวกเรามาถึงตอน5โมงเลยขอก่อน เพราะคิดว่าคงกินกันไม่เกินทุ่มนึง)

เรื่องมันมีอยู่ว่า..... ขณะที่กำลังนังเปื่อยอยู่หน้าคอม เจ้านายก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับถามว่า

"ไปงานรัสเซียกับพี่มั้ย ที่ดุสิตธานี"

"ค่ะ" (ตอบแบบไม่คิดแม้แต่วิเดียว)

แล้วเจ้านี่ก็ลอยมาอยู่ตรงหน้า

 

ตอบเสร็จ ก็เริ่มมีสตินึกขึ้นได้ว่า จะโดนเอาไปเป็นล่ามรึเปล่าหว่า เปลี่ยนใจก็ไม่ทันแล้วด้วย เอาไงดีล่ะเนี่ย หวังว่าคงไม่โดนไปเป็นล่ามนะ ถึงจะมึนเมากับภาษานี้มา 4 ปีก็ตามที ไปล่ามคอตัวเองยังง่ายกว่า อะไรประมาณนั้น

 ช่วงก่อนไปเผชิญหน้ากับเหล่าผู้ใหญ่แดนหมีขาวเลยไปขอคำปรึกษากับผู้ที่มีประสบการณ์ทางด้านล่ามว่าถ้าต้องโดนไปเป็นล่ามจริงๆจะทำยังไงดี มีอาการตื่นเต้นตระหนกตกใจจนแปลผิดๆถูกๆมั้ย และก็ได้คำแนะนำมาว่าให้ใจเย็นๆ

......จะพยายามค่ะพี่....

แล้ววันนั้นก็มาถึง......

18.45 น. วันพุธที่ 11 มิถุนายน (ก่อนวันชาติรัสเซีย 1 วัน)

 พอถึงโรงแรมนี่ยอมรับเลยว่าสั่น สั่นทั้งมือ ทั้งขา ถึงแม้ว่าแอร์ในโรงแรมจะเย็นแต่โดยส่วนตัวคิดว่าเป็นคนชอบอากาศเย็นอยู่แล้วจึงไม่น่าสั่นเพราะแอร์โรงแรมแน่ และก็เป็นดังคาด เริ่มสั่นอีกก็ตอนเจอท่านทูตรัสเซียอยู่ตรงหน้างานเนี่ยแหละ แต่สุดท้ายก็หายสั่น ค่อยยังชั่ว

 ได้จับมือ+คุยกับท่านทูตรัสเซียประจำประเทศไทยด้วยล่ะ *o* เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปท่านทูตมา ตอนที่ท่านกล่าวอยู่บนเวทีก็ลืม แถมคนบังมิดด้วย แค่จะเขย่งไปดูหน้ายังยากเลย

ภายในงานก็เต็มไปด้วยผู้ใหญ่ทั้งนั้นเลย มีเราเป็นเด็กคนเดียวเลยล่ะ เกร็งๆแล็กน้อย เดินไปแต่ละก้าว แต่ละก้าวก็เจอผู้ใหญ่จากฝั่งไทย ฝั่งรัสเซียเต็มไปหมด  คนรัสเซียในกรุงเทพก็เยอะเหมือนกันแฮะ นึกว่าเยอะแค่ที่พัทยา ภูเก็ต ซะอีก

ซักพัก เจ้านายก็บอกให้หาอะไรทาน  เนื่องจากได้ที่นั่งแล้ว เฮ~

ซึ่งที่เรากินก็มีตามนี้

จานแรก...ซักอย่างยัดแซลมอนราดด้วย Dill Sauce 

 

จานที่ 2

นักเก็ตไก่ (ให้ความรู้สึกนักเก็ตจริงๆนะ)

 

จำชื่อไม่ได้ แต่อร่อยดี ข้างในเป็นไก่ล่ะ

 

แซลมอนรมควัน

 

มีแพนเค้กราดคาเวียร์ด้วย แต่หมดซะก่อน อดกินเลย

ต่อด้วยขนม (จะพลาดได้ไง =w=)

 

 

ช็อคโกแลตแห้งๆไปหน่อย ขมนิดๆ แต่โดยส่วนตัวเราก็ว่าใช้ได้นะ

 ขนมจานที่ 2

ตอนแรกนึกว่าขนมไหว้พระจันทร์รูปแบบใหม่ แต่ไม่ใช่ล่ะ ข้างในเป็นพวกผลไม้กวน

 

 

 

ไปงานของชาวรัสเซีย แล้ววอดก้าซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่เป็นที่นิยมของชาวรัสเซียหายไปไหน???

มีนะ แต่ไม่ได้ถ่ายมา มันเป็นเป๊กเล็กๆ สูง3นิ้วเห็นจะได้

เห็นบริกรถือไปถือมาอยู่หลายหนละ ไม่กล้าขอมากิน กลัวกลับบ้านไม่ไหว

บรรยากาศโดยรอบ

บนเพดานเป็นสีธงชาติรัสเซีย

ออกมาก่อนงานเลิกนิดหน่อย งานเลิกประมาณ2ทุ่มครึ่ง เพราะไม่รู้จะอยู่ทำอะไร

นายจะไปก็เลยต้องไปด้วย ยังไม่อิ่มเลย ;_;

แต่ได้ประสบการณ์เพิ่มอีกอย่างก็โอเคล่ะนะ 

================================

ออกจะเป็นเรื่องส่วนตัวไปหน่อย เอาล่ะ มาต่ออีกเรื่องดีกว่า

เมื่อวันที่10 ได้มีโอกาสไปตลาดปลาในCentral World Plaza เนื่องจากพี่คนนึงอยากลอง ไอ้เราก็เลยใจง่ายอยากลองด้วย เมื่อหาวันเวลาได้แล้ว ก็เลยไปกัน ไปยัง

The Market Fish  Manhattan

ณ Central World Plaza ชั้น 7  

ร้าน....อยู่ใกล้กับอะไรจำไม่ได้ เรื่องสถานที่ต่างๆในCWPนี่ง่อยอย่างแรง ไปแต่ละทีใช้สัญชาตญาณพาไป

ปลาน้อยลอยละล่องในอากาศ

ถาดวางจานอาหาร มีสลักชื่อร้านไว้ด้วย

 

 น้ำจิ้มเทปันยากิมากๆ

ของประดับเพียงอย่างเดียวบนโต๊ะ 

  

แก้วน้ำที่ไม่ใช่แก้ว มันทำมาจากพลาสติก เหมือนแก้วมากๆ 

 

อาวุธพร้อม

 

ของกินมาแล้ว~

ที่สั่งไปคือ Fish and Chips 155บาท

และก็ได้มากองใหญ่มาก ปลาชิ้นใหญ่พอดู

มีให้เลือกเครื่องเคียง 2อย่างจาก 4อย่าง คือ

ข้าวผัดกระเทียม เฟรนช์ฟราย มันบด กับ ผัก

เราเลือกข้าวผัดกระเทียมกับผัก

ข้าวผัดกระเทียมชุ่มเนยมากๆ อร่อยดี 

ส่วนพี่ที่มาด้วยก็สั่ง Fish and Chips เช่นกัน แต่เครื่องเคียงเป็นข้าวผัดกับเฟรนช์ฟรายส์

ปลาชิ้นใหญ่ดีไหม?

ไว้ไปอีก จะถ่ายมาลงอีก นี่แค่เรียกน้ำย่อยเท่านั้น เห็นแต่ละอย่าง สวรรค์ของคนชอบทานปลามากๆ

ราคาและปริมาณพอรับได้ ไม่เหมือนบางร้านที่ขายยี่ห้อกับสลัด ส่วนจานหลัก จุด จุด จุด

ติดใจทิชชู่ เลยถ่ายมา

   

ปล. ราคานี่ยังไม่รวมVATนะ

ปล.2 เหมือนจะมีสาขาอื่นด้วย เพราะเจ้านายเคยพูดไว้ว่าร้านปลา..ปลา Market อะไรซักอย่าง แล้วเราตอบไปทันทีเลยว่าร้านชื่อนี้ใช่ไหม เจ้านายบอกเลยว่าใช่